මල් වට්ටිය

මගෙත් එක්ක බබල්ගම් කාපු යාළුවා මතක ඇතිනේ. මේ එයාගෙ හපන්කමක්.

 ඔන්න සෞන්දර්ය විශයට මම කලේ චිත්‍ර. එයා කරේ නැටුම්.   එතකොට අපි 11 වසරෙ. මෙයාලගෙ නැටුම් ටීච හැමදාමත් උදේට බුදුන්ට, සරස්වතී දේවියට මල්, පහන් පූජා කරලා තමයි  වැඩ පටන් ගන්නෙ.  හැමදාමත් 11 පංතියට තමයි මේ පූජා භාණ්ඩ ගේන්න නියම වෙලා තියෙන්නෙ. මොකද ඒ වැඩේ පිළිවෙලට කෙරෙන්න ඕනා නිසා, ඇයි සෞන්දර්යය කරන ලොකුම ළමයි ඉන්නෙ 11 පංතියෙනෙ.අපේ ඉස්කෝලෙ ඒ කාලෙ උසස් පෙළ නැටුම් විශය තිබුණෙ නෑ..

ඔන්න ඉතින් මෙයාලට  ටික දවසක් කරනකොටම වැඩේ එපා උනා, මොකද අපේ පංතියෙන්ම නැටුම් කරේ ගැහැණු ළමයි කිහිප දෙනයි. මේ  යාළුවා එන්නෙත් බස් එකේ. සමහර දාට ගේන මල් පොඩිවෙලා. තැලිලා. එක්කො ගේන මල් ප්‍රමාණය මදි.  එදාට ඉතින්  එක්කො බැනුම්. නැත්නම් කුඩම්මගෙ සැළකිළි.

  දැන් ඉතින් මොකද කරන්නෙ. එයායි, එයාටම හරියන තවත් එක්කෙනෙකුයි එකතු වෙලා ගැහුවා ප්ලෑනක්..ඊට පස්සෙ හැමදාමත් උදේට සුදුම සුදු වතුසුද්ද මල් වට්ටියක් නැටුම් කාමරේ ට යනවා. අනේ මිසුත් මේ දෙන්නට හරිම ආදරේ උනා..

මොකක්ද මේ වෙනස. අපේ ඉස්කොලෙට යාබදව තිබුනෙ නගරයේ ක්‍රිස්තියානි පල්ලියේ සුසාන භූමිය. මෙයාලා මල් කඩා ගත්තෙ එහෙන්. කොහොමද කෙල්ලො දෙන්නගෙ වැඩේ?.

 මල් නම් කොහෙ පිපුනත් එකයි. ඒත්  මේ මල් තමන් වඳින්න පුදන්න කලින් තිබුනෙ සොහොනෙ කියලා නැටුම් මිස් අදටත් දන්නෙ නැතුව ඇති. දැනගත්තා නම් ඉතුරු කරන එකක් නෑ...
.

චුයින්ගම් සහ බබල්ගම්

අපි 11 පන්තියෙ ඉන්න කාලෙ හරි නරක පුරුද්දක් තිබුනා. ( දැන් තමයි හොඳ නරක තේරෙන්නෙ ) ඒ තමයි ඉස්කෝලෙ වෙලාවට චුයින්ගම් හපන එක. ඒ කාලෙද මන්දා ඔය බබල්ගම් කියන චුයින්ගම් ජාතිය ලoකාවට ආවෙ.
 වැඩේ කියන්නෙ අපි දවස ගානෙම චුයින්ගම් හැපුවත් අර බුලත් විට වගේ අපි දවසකට ගන්නෙ චුයින්ගම් එකයි. ඒකත් ගේන්න යන්නෙ ඉන්ටවල් එකේ. ඉස්කෝලෙ කැන්ටිමේ අපිට ඕන ජාති නෑ. අපේ ඉස්කෝලෙ තිබුනෙ නගර මධ්‍යයේ.ඒ නිසා අපි කරන්නෙ ඉන්ටවල් එකට පාරෙ එහා පැත්තෙ තියෙන කඩේකට ගිහින් චුයින්ගම් ගේන එක.අපි ගෑණු ළමයි නිසා මේක ටිකක් විතර චණ්ඩි වැඩක්. ඒකට මටම හරියන යාළුවෙකුත් හිටියා. ඇත්තටම එයා තමයි ඉස්සර වෙන්නෙ. මම ඉතින් සහයට ඩැනී..

 ඔන්න දවසක් අපි පුරුදු කඩේට ගියා. අනේ අපෙ වෙලාවට චුයින්ගම් ඉවර වෙලා. කඩ කීපයකට ගියා. අපේ ටේස්ට් එක නෑ. ඔන්න අපි කඩ පේළයෙ අන්තිම කඩේටත් ආවා. ඒකෙ මුදලාලි අපිව අඳුරනවා.
 ඒත් වෙනදානම් මෙච්චර දුර එන්නෙ නෑ. අපි අපේ සුපුරුදු ප්‍රශ්නය ඉදිරිපත් කලා.
" අoකල් බබල්ගම් තියෙනවද" 

අoකල් බැලුව අපේ උඩ ඉඳන් පහලටම.

 " බබල්ගම් නෑ ළමයො  බයින්ඩර් ගම් නම් තියෙනවා.  "

 කොහෙද ඉතින් අපේ තියෙන හැදියාවෙ හොඳ කමට බකස් ගාල හිනා ගියානෙ  ආපහු ඒ කඩේ පැත්ත පලාතෙ යන්න බැරිවෙන විදිහට  !!! "

සසර වසන තුරු

මට මේක මතක් උනේ අර කතන්දර අයියගේ පොලීසිය දැකලා දුවපු කොල්ලා හින්ඳා. උගන්නපු කාලෙ නෙමෙයි , ඉගෙනගත්තු කාලෙ වෙච්චි දෙයක්,

දවසක් භෞතික විද්‍යා පාඩමක් වෙලාවෙ මට එහා පැත්තෙ හිටපු පිරිමි ළමයා ( මම ගියේ මිශ්‍ර පාසලකට ) පාඩම අහගෙන ඉන්නෙ නැතුව වෙන වැඩක්. සර් එදා කියාදුන්නෙ තුශාරාoකය ගැන. ටිකකින් සර් දැක්කා අර ළමයා පාඩම අහගෙන ඉන්නෙ නැතිබව. සර් ඇහුවා ප්‍රශ්නයක් ,උත්තරේ තාපාoකය අර ළමයා පාඩම ගැන අවධානයකින් නොහිටිය නිසා කළු ලෑල්ල දිහා බලලා ඒකෙ ලියලා තිබුනු මාතෘකාව, ඒ කියන්නෙ තුශාරාකය කියලා කිව්වා. මුළු පoතියටම හිනා,

සර් ට හොඳටම කේන්ති ගියා කළු ලෑල්ල පැත්තට හැරිලා මෙහෙම කිව්වා,, " අර ,,,,,,,,, ආච්චිගේ රෙද්ද කියන්නෙ,,,, ආන්න ඒක !!!!"

ළමයි ටික ආයෙත් හිනාවෙන්න ගත්තා,

මගේ පැත්තට හැරිලා අර ළමයා කියනවා " අම්මගෙ රෙද්ද කියලා කිව්වා නම් ඉවරෙනේ කියලා"
ඇහනකොට අසභ්‍යයි වගේ නේද? මට නම් එහෙම දැනුනේ නැහැ,ඒකට හේතුව තමයි අර මම කියපු ළමයගේ ( චමිල ධනුශ්ක විජේරත්න ) මාමා තමයි අපේ සර්, ඒ කියන්නෙ චමිලගේ මවගේ බාල සොහොයුරා, ඉතින් චමිලගේ ආච්චි කියන්නෙ සර් ගෙම අම්මා.

මම කියපු මේ සොයුරා අද ජීවතුන් අතර නෑ, හරියටම තමන්ගේ රැකියාවට( ඔහු වෘත්තියෙන් ඉජිනේරුවෙක් ) අවුරුදු 3ක් පිරෙන දවසේ කාර්යාල සේවා වාහනය පදවපු රියදුරාගෙ නොසැලකිල්ල හින්ඳා මෙලොවින් සමුගත්තා.

අවුරුදු ගනනාවක් දයාබර යහලුවෙක් වෙලා හිටපු ඔහු වෙනුවෙනුයි මේ සටහන,
දයාබර සොයුර ඔබට නැවත සසරේ කෙදිනකවත් මෙවන් අකල් මරණයක් හිමි නොවේවා !!!!!!!!!!